Een solo fietstocht door Frankrijk van Boeddha tot Maria

Voordracht en reisbabbel in de BIB van Heusden-Zolder

2012-02-19T12:47:00.005+01:00

Als je het verhaal van deze fietsreis "live" wilt beleven ben je welkom op mijn voordracht op 6 maart dinsdag 20u in de BIB van Heusden-Zolder: meer info hier.
Het wordt een levendige voorstelling met veel foto- en videomateriaal, anecdotes en praktische tips.

Verder is er een reisbabbel op zaterdag 3 maart van 9u tot 12u voor wandelaars en fietsers: meer info hier. Een tiental standhouders hebben een massa informatie voor jullie over diverse lange afstandstochten. Ikzelf kan jullie informeren over een fietstocht door Cuba en Palestina.

De volledige route, dag na dag, op een geanimeerde kaart !

2012-02-12T12:58:00.000+01:00

Klik op de kaart !

Nabeschouwing...

2012-02-04T16:09:00.002+01:00

De tocht is voorbij, Lourdes is bereikt, van Boeddha tot Maria, een S-vormige fietstocht van ongeveer 1400km met een klein stukje bus/trein (70km).
Een geanimeerde kaart van de reisroute volgt volgende week op deze blog !

Naast de 16 dagtochten op de fiets heb ik de kans gekregen (en gevraagd) om een bezoek te brengen aan katholieke kloosters, centra voor Zazen, Boeddhisme, Hare Krishna, Jehovah's getuigen, Hindoeisme, Scientology, Protestanten, Latijnse en Byzantijnse liturgie...
Hierbij heb ik kunnen deelnemen aan diverse activiteiten, overnachten waar mogelijk en heb ik veel interviews met camera afgenomen

Wat brengt dit bij mij teweeg?

Natuurlijk beïnvloedt 16 dagen fietsen in de buitenlucht lichaam en geest op een positieve wijze. Je wordt sterker en leert fysieke klachten op de juiste wijze te benaderen zodat ze voorbij gaan.

Op geestelijk gebied? Wel, ik sta er van versteld dat er op zoveel verschillende wijzen aan spiritualiteit en religie wordt gedaan. Ik heb het kunnen proeven en meemaken al was het maar door een goed gesprek.

Ondanks hier en daar een zweem van "wij herbergen de waarheid" heb ik geen prekerig of bekerend gevoel gehad. Ondanks dat ik mezelf keer op keer moest aanmoedigen om drempels te overschrijden werd ik telkens hartelijk ontvangen. Ik heb veel gastvrijheid ervaren! Zij vertrouwden mij. Hier heeft een fiets zijn voordelen: zwakke weggebruiker maar zeer toegankelijk. Slechts 1x werd een interview op video geweigerd. Al de anderen (te zien op de blog) gingen spontaan mee in dit verhaal. Dit gaf soms ontroerende momenten.

Wat is mij nu persoonlijk bijgebleven? Ik ontdek een aantal a-woorden die een goede hint geven naar wat ik als fundamenteel goed ervaar in mijn leven en in dat van vele centra: Aandacht, Aanvaarding. Zoals velen heb ik de neiging om mezelf en de andere voorbij te lopen. Aandacht geven aan wat leeft (buiten en in jezelf), Aanvaarden van jezelf en de andere en de wereld. Van hieruit ga je veel gerichter en verantwoordelijker Actie ondernemen.

Dit heb ik tijdens de tocht meermaals ervaren. Als iets tegenviel of ik miste een belangrijk bezoek dan trachtte ik dit te aanvaarden en als vanzelf kwamen andere boeiende onverwachte ervaringen op mijn pad. Het gaf ook een vorm van rust.

Dus ja, zo'n tocht doet iets met mij, zeker als solofietser die zoveel contacten kan leggen onderweg en dankzij de moderne technologie virtueel contact heeft met de thuisbasis.
Bedankt voor alle reacties en voorstellen.

Natuurlijk eerst en vooral dank aan mijn vrouw Anne die thuis alles verder beredderd heeft en mij deze kans gunde.

Als je meer wilt vernemen over deze tocht kan je naar een voordracht komen in de BIB te Heusden Dorp op 6 maart dinsdag 20u: voor info klik hier.
Verder is er ook de reisbabbel op zaterdag 3 maart 9-12u waar een aantal wandelaars en fietsers hun ervaringen delen met de bezoekers: info hier
Een persoonlijk interview vind je via de rechtse foto:

En hoe kan je je ervaring beter tot uiting brengen dan via muziek. Dit lied speelde vaak in mijn hoofd onderweg omdat het voor mij zeer goed tot uiting brengt wat ik ervaren heb tijdens deze tocht en al mijn bezoeken.
Klik op de foto:

When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be
And in my hour of darkness she is standing right in front of me
Speaking words of wisdom, let it be
Let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be

And when the broken hearted people living in the world agree
There will be an answer, let it be
For though they may be parted, there is still a chance that they will see
There will be an answer, let it be
Let it be, let it be, let it be, let it be
There will be an answer, let it be
Let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be
Let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be

And when the night is cloudy there is still a light that shines on me
Shine until tomorrow, let it be
I wake up to the sound of music, Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be
Let it be, let it be, let it be, yeah, let it be
There will be an answer, let it be
Let it be, let it be, let it be, yeah, let it be
Whisper words of wisdom, let it behttp://www.youtube.com/watch?v=ETyqAcMNpbQ

Interviews met zuster Lea, tante Maaike, Heeroom

2012-02-02T15:39:00.001+01:00

Boeiende interviews met zuster Lea, tante Maaike, Heeroom:3 personen uit de katholieke wereld

Zuster Lea, een goede vriendin, met wie ik regelmatig erg zinvolle gesprekken heb. Zij is germaniste van opleiding, heeft les gegeven en is directrice van een middelbare school geweest. 10 jaren heeft ze samen met zuster Jeanne besteed aan sociale hulp in Heusden Cité. Nu verzorgt ze oudere zusters in het rustoord van de zusters van Maria in Leuven. Ze geeft hier een persoonlijke visie: klik op de foto.

Een paal met wereldrichtingsaanwijzers naar de verschillende missies van de zusters van de Jacht. Deze wegwijzer heeft mij als kind altijd enorm gefascineerd: hoe wonderlijk is het niet dat je zulke immense afstanden naar exotische landen op een paal in Leuven kan zetten. Is hier mijn reisdrang ontstaan?

Tante Maaike, voluit Maria Colemont, is een zuster van de Jacht en heeft ook als opleiding diëtiste. Ze gaf 3 jaar les en trad dan in bij de orde. Een groot deel van haar leven wijdde ze aan een ontwikkelingsproject in Santo Domingo (meer dan 20 jaar). Ondanks haar hoge leeftijd is ze nog steeds hierbij betrokken. Ze leeft nu in een rustoord van de Jacht aan de Naamsesteenweg in Leuven. U hoort haar persoonlijk verhaal door op de foto te klikken.

Heeroom, Jozef Colemont, broer van Maria en mijn moeder. Hij lang lesgegeven in het middelbaar onderwijs en is pastoor geweest in 3 verschillende parochies. Hij heeft een grote interesse voor geschiedenis (o.a. Alden Biesen) en Sint Paulus waar hij zeer specifiek onderzoek naar doet in het Grieks. Hij leeft nu in een serviceflat Rooierheide te Diepenbeek. Zijn interview ook via zijn foto.

Volgt nog tegen zaterdag:

Mijn persoonelijk visie over deze fietstocht met al zijn ontmoetingen
Een muziekale verwijzing
Bijkomende informatie

Terugreis van Lourdes naar Brussel, vliegtuig vanuit Toulouse, technische fiets-weetjes

2012-02-01T19:51:00.000+01:00

Terugreis, aan alles komt een einde...

Na een lange nachtrust (9u!) en een ontbijtgesprek met een Congolese gelovige vetrek richting "Agence des pèlerins" om alsnog mijn terugreis voor die namiddag te regelen. Na enig gepuzzel bleek dit een treinrit Lourdes-Toulouse te worden en vliegtuig Toulouse-Brussel. Ideaal vermits ik dan al in Brussel ben om 19u.
Wel spijtig dat ik daardoor dadelijk moest vertrekken en Lourdes niet verder meer kon bezoeken. Maar ik denk dat de beelden van de grot en de kerk wel in ieders geheugen gegrift zijn.

Een bus tussen Toulouse gare en de luchthaven: een norse buschauffeur weigerde mijn fiets. Na enig aandringen in mijn beste Frans zei hij dat hij moest ingepakt worden in KARTON. Mijn stevige fietszak speciaal voor vliegtuigen voldeed voor hem niet. C'est INTERDIT!

Dan maar een verantwoordelijke erbij gehaald die me bij een volgende rit (andere chauffeur) begeleidde. Ondanks dat de bus quasi leeg was moest ik hem dan toch nog in een zak steken. Pourquoi ? Je ne sais pas! Heb alles dan maar braaf gedaan. Zo zie je eens een fiets in een fietszak in een bus.

Voor de geïnteresseerden, zo doe ik het met de fiets op de luchthaven:

Stuur 90° draaien in de richting van de fiets
Pedalen afschroeven met een speciale sleutel: "links is rechts, rechts is links" zei fietsenmaker Johan me ooit. Links dus rechtsdraaiend los draaien...
Bandendruk wat aflaten: in bagageruimte heerst een lage luchtdruk
Fiets sluiten: voor je weet maar nooit
Versnellingen op zijn laagst zetten: minder kans op drukbeschadiging van derailleur
De stevige zak er rond vouwen en dichtritsen
Best ook je voorlicht losmaken en opbergen want dit bleek gebroken te zijn bij aankomst in Brussel (PS)

Inchecken van de fiets:
dit is wel een redelijk avontuur geweest vermits deze grote fiets door geen enkele bagagescanner ging. Ik weigerde stiekem het stuur en het zadel te demonteren. Gevolg: van hot naar her tot de behandeling volledig manueel gebeurde.

Maar... ik kreeg toen een privé escorte van een bevallige luchthavendame die me persoonlijk met haar batch langs alle rijen door recht naar het vliegtuig loodste. Ik denk dat ik redelijk zen geworden ben "sans soucis" zodat alles vanzelf in zijn plooi valt en de mensen opvallend fijn reageren en helpen (behalve dan die buschauffeur die zijn dag niet had).

Dit zijn dus de 4 fietszakken. Je mag voor Brussels Airlines slechts 1 stuk bagage gratis inchecken. Per bijkomend stuk betaal je 50€ meer! Met alle Chinezen maar niet met den deze:

Bij een van de vorige fietsreizen (Cuba) kocht ik in Schiphol deze bagagezak waar mijn 4 tassen perfect in kunnen. Het totaal gewicht was minder dan 23kg dus nu was het volledig gratis. 150€ uitgespaard! Zeker onthouden als tip!

Zouden deze motoren me veilig naar België brengen of zal ik de adviezen van de steward "in case of emergency" moeten gaan toepassen: nooduitgang, zuurstofmasker of zwemvest.

Als je goed kijkt zie je de "heuvels" (soms kleine bergen) van het centraal massief waar ik dagen en dagen doorgefietst ben.

Maar geen nood: nu vlieg ik over het centraal massief en heel Frankrijk in 1u50' waar ik zelf 16 dagen over deed weliswaar via een S-vormig parcours.

En ja, Anne, een klein wondje aan mijn onderlip waar een mens zo moeilijk vanaf kan blijven ;-) .

Ik heb hier 3 zetels voor mezelf, de Standaard die ik 20 dagen niet meer gelezen heb en een heerlijke tas koffie en wat appelsap. Moet er nog meer zijn?

Een wat bevreemdend lichtbeeld van Brussel vlak voor de landing

Lopen op de loopband.

Een 360° draaiend versnellend beeld van de bagagezone. Zo anders dan buiten "dans la campagne"...

Volgt nog:

3 interviews (morgen)
eindtekst, interview met mezelf, muziek (tegen zaterdag)

Van Nogaro tot Lourdes, klooster van Saint Joseph

2012-01-31T23:11:00.001+01:00

Laatste dagtocht tot Lourdes:

Na 16 dagen fietsen met daarnaast 1 rustdag in een Zenklooster ben ik uiteindelijk in Lourdes beland: 1400 km fietsen en een 70tal km bus/trein.

Ik dacht dat Lourdes bovenop een berg lag (cfr het liedje) maar niet dus. Het ligt werkelijk aan de voet van de Pyreneeën in een schitterend decor. De toegangsweg was wel een commerciële verschrikking. Zoals bij alle belangrijke grotere Franse steden wordt het centrum voorafgegaan door vreselijke baanwinkels en schreeuwerige reclamepanelen.

Je denkt dan in het spirituele hart terecht te komen maar eerst is er natuurlijk nog een "normale" stad vol hotels en commercie e.a. Na enig zoekwerk kwam ik dus aan bij de "Grot van de verschijning van Maria". Het was ongelooflijk stil, bijna geen toeristen.

Eerst natuurlijk nog een dag fietsen tot Lourdes:

En het werd licht...

Mooie sfeerfoto's onderweg

Dit is het beste wat ik kan bedenken tegen koude van de vingertoppen. Dunne onderhandschoenen (die ook op zich kunnen dienen voor normaal koud weer) en stevige dikke overhandschoenen met een flap die de vingers bij elkaar houdt en die naar achter gezet kan worden op magneetjes met drukknop.

En opeens werd het vlak. Gedaan met heuvels en dalen: een enorme riviervlakte tot in de buurt van Lourdes. Een verademing na het centraal massief.

Kleine eetpauze voor een van de duizenden kleine gemeentehuizen. Dat van HZ is van een ander kaliber!

Hoe een simpel beekje (water uit de Pyreneeën), wat zon en beplanting mooi kunnen zijn.

De Pyreneeën doken plots op in de verte, majestueus.

Sans paroles...

Tarbes is een grote stad op een 20 km van Lourdes.

De eerste keer op heel de reis dat voor mij als fietser het woord "Lourdes" verscheen langs de weg: nog 20 km.

Moet een mens naar een uithoek van Frankrijk fietsen om een bier uit een uithoek van Vlaanderen tegen te komen. Zulke dingen zie je alleen met de fiets of te voet.

Adembenemend.

En ja, hij is er geraakt, bij het sanctuarium van Lourdes. Een totaal verlaten plein met de baseliek en de grot van de verschijning. Mijn fiets mocht niet binnen, zelfs niet aan de hand, dus heb ik maar vlug vlug (het werd donker!) met een timer van mezelf een paar foto's geschoten waarvan deze nog te doen was.

Niet echt een hoera-gevoel want ik ben eerder onderweg geweest dan ergens naar toe. Het was elke dag goed: het begin, het midden en het einde.

De kapel van de zusters van Saint Joseph, die zo goed waren om mij een kamer te geven, zonder vragen, zonder naam, gewoon Christelijk gastvrij.

Een avondmaal na een vraag of ik al iets gegeten had. Ook zomaar...

De vespers om 19u waar ik bij mocht zijn. Het was een kleine stille congregatie met 5 zusters.

Een interview met de hoofdzuster over haar geloof en de doelstelling van hun congregatie.

Een Congolose gelovige katholieke vrouw die naar Lourdes komt om te bidden aan Maria zeker ook voor de miserie in haar geboorteland.

Toegevoegd:

Bij "Interviews met de zenmeester Jean-Pierre" Kanshoji: een opname van gezongen Zenteksten

Volgen nog:

Vliegreis met heel wat technisch advies voor fietsvervoer
Eindbericht: mijn visie, mijn eindgevoel (video) en verder enkele gesprekken met religieuzen.

Van Tonneins tot Nogaro: lange afstand

2012-01-29T20:01:00.001+01:00

Van Tonneins tot Nogaro:

Met de auto is dit volgens Google 97 km dus met de fiets schat ik 115 km in nog steeds heuvelachtig gebied. Vertrokken voor dag en dauw om 7u45 en aangekomen 17u45, 10u onderweg dus.
Ik voel dat de dag rust in het Zenklooster me goed gedaan heeft: weinig last meer van mijn rechter onderbeen, de knieën willen goed mee. Af en toe de schouders wat losmaken en de rug eens rekken (torsie).

Honden zien of rieken je van ver komen als fietser. Bij auto's geen reactie maar als ik rustig aangepeddeld kom is het soms niet te doen. Deze bende honden kun je luid horen blaffen en huilen. Gelukkig was het Canal du Midi tussen ons want ze hadden mij rauw gelust. Een bizar gevoel 's morgens in de schemering.

Schapen zijn zo te horen anders, echte kuddedieren die allemaal gelijkaardig blaten.

Een koe met een bel, de rust zelve, gras aan het eten, tot ze de zonderling opmerkte.
Tot hier de dierengeluiden. Mensen heb ik weinig gezien.
Het is in deze maand januari zeer rustig overal. Eigenlijk heeft het ook zo zijn voordelen: het weer is zeker niet ideaal maar overal zeer kalm, weinig verkeer, weinig toeristische drukte.

Canal du Midi: verbindt de Middelandse zee met de Noordzee. Een echte aanrader als fietsroute. Ik ben met mijn zoon Wouter ooit van Carcassonne tot Bordeaux gefietst.

Een Mairie (gemeentehuis) boven een overdekte markthal, het is eens wat anders.

Een echt Zuid-Frans huis.

Je dorp zou zo maar eens moeten heten.

Ik kom duidelijk in de buurt van Lourdes

Een prachtige zuiderse boom in een wijnregio

Een kerkingang met oeroude poort met ingebouwd deurtje, niet gemaakt voor grote mensen als ik.

Morgen toch nog een 90 km te doen tot Lourdes. Ik zou er graag in de late namiddag zijn om wat tijd te kunnen nemen voor dit belangrijke bedevaartsoord. Hopelijk kan ik weer in een klooster of gasthuis overnachten. Tot morgen!

Van Bergérac tot Tonneins, onderweg Plumvillage (Boeddhisme)

2012-01-28T21:11:00.000+01:00

Bergérac naar Tonneins, met een omweg langs Plumvillage:

Bedoeling was om een kort ritje te maken van Bergérac tot Plumvillage, een bekend Boeddhistisch centrum ook gekend als "le village des pruniers". Daar zou ik overnachten.

Wat druilerig weer, mistig en vochtig

Plumvillage:
Toevallig was een monnik overleden en waren alle slaapplaatsen ingenomen door familie en vrienden.
Ook was het "lazy day", een dag zonder veel activiteiten waarbij iedereen zich mocht ontspannen. Er waren dus geen meditatiesessies of voordrachten.

Bij mijn aankomst heb ik onmiddellijk gratis mogen eten in het vegetarisch restaurant, wel zelf afwassen nadien. Mij viel op hoe iedereen elke handeling uiterst behoedzaam en traag uitvoerde. Dit was dus mindful! Om het kwartier ongeveer klonk een geluid en iedereen bleef staan waar hij was en bewoog niet meer gedurende 12 tellen (12 tekens klonken). Nadien ging alles rustig voort: afwassen, wandelen, eten...

Bedoeling hiervan is natuurlijk om zo opnieuw attent te worden van je realiteit i.p.v. continu in opeenvolgende gedachten te verzeilen.

Dan maar een rustige buitenwandeling gemaakt want dit is PlumVILLAGE: een aantal gebouwen (receptie, eetruimte, meditatieruimtes, verblijfplaats voor monniken...) en een park:

Corps et esprit en parfaite harmonie.

Je vous envoie mon coeur avec le son de cette cloche.

Que tous ceux qui m'entendet sortent de l' oubli.

Et transcendent toute anxiété et douleur.

J' écoute, j' écoute.

Ce son merveilleux me ramêne à ma vraie demeure.

Een enorme meditatieruimte

Een soort slaginstrument dat ook in Kanshoji gebruikt werd.

Boeddha is natuurlijk alom vertegenwoordigd. Uiteindelijk mag Boeddha niet blijvend vereerd worden maar moet je hem zelf overstijgen, vandaar de uitspraak: "Kill your Boeddha". Om bevrijd te worden moet je alles afleggen, ook je goeroe en zelfs Boeddha.

"The time is now, this is it": welkomsbord in Plumvillage. Het kernthema is hier mindful leven, bewust van elk moment, elke handeling, elk woord, elke gedachte. Er is niets anders. Niet vroeger, niet later maar enkel nu. Dit alles in het teken van het Boeddhisme: verlost worden van het lijden, bevrijd worden. Goed en liefdevol zijn voor elk levend wezen.

Heel het "dorp" was naar de crematie van de monnik (op 1 uur rijden). Ik heb nog wat nagepraat met 2 Amerikanen en een Fransman die gedurende maanden hier verbleven. Bleek dat je min. 2 weken nodig had om enigszins in de sfeer te komen. Na afscheid ben ik doorgereden richting Zuiden.

Mooi beeld van een imposante kerk in een klein dorpje.

Onderweg brak de bagagedrager door al het gewicht en de zware tocht. In een café bezorgde een man mij (gratis) 4 korte stevige elastieken met haak die het boeltje stevig hielden: voor (boven) en na (onder).

Een zonnig moment in Eymet in het historisch hart van het stadje.

Onderweg regen met toch een lage avondzon wat mooie beelden gaf

Een palmboom in de regen en de zon. Ik ben nu wel degelijk in het Zuiden van Frankrijk.

De mensen hebben hier een heerlijk accent. Ze voegen precies een "e" (geaccentueerd) toe aan heel wat woorden. Daarbij zijn ze ongelooflijk behulpzaam. Ik had een serieus probleem in Tonneins om een slaapplaats te vinden: enige hotel was dicht! In een café hoorde een dame mijn probleem en begon (ongevraagd) rond te bellen tot de (enige) chambre d' hôtes mij een kamer kon geven. Het was eigenlijk een huis met 2 slaapkamers, living, badkamer en 2 WC's, dit alles voor 50€. Daarbij ook zeer gedienstig.

Het voorgerecht in een plaatselijk restaurant (menu pêcheur). Deze op het einde erg moeilijke dag (regen, koude en problemen voor slaapplaats) was snel vergeten. Hier is trouwens bijna overal wifi zodat ik mijn blog vlot kan updaten.

Interview met de zenmeester Jean Pierre, geestelijke leider van Kanshoji

2012-01-27T22:02:00.000+01:00

De laatste ochtend in Kanshoji:

Zazen met nadien rituele handelingen en gezangen, ritueel ontbijt en verder ontspannen koffie, tijd dus voor het interview.

Het beeld is wat donker maar dit was een mooi ochtendritueel met Japanse Zenteksten die op een monotone manier "gezongen" werden. Het is een opeenvolging van talloze korte Japanse woorden die je pas na lange lange beoefening van buiten kent. Het komt er op aan ze met je hart en met een diepe toewijding uit te spreken.

Op dit gebied hebben we veel van de Zenbeoefenaars te leren: handelen, spreken en denken op een toegewijde en geconcentreerde manier en niet zoals wij zo dikwijls doen: haastig, efficiënt, afwezig...

Jean Pierre is de geestelijke leider van dit Zenboeddhistisch centrum. Hier volgen 3 korte interviews in het Frans. De eerste vraag kwam van mij maar toen diende er zich onverwacht nog 2 bijkomende vragen aan van ervaren Zenadepten: Valerie en Gerard.

"Quelle est l'essence du Zazen?"

"Comment en restant dans la monastère peut on aider la société?"

"En quoi le silence est il essentiel dans notre practique?"

Vetrek rond 10 uit dit bijzonder zenboeddistisch centrum, Kanshoji

Dankwoord
reconaissance, merci
Chère Jean Pierre, chères amis de kanshoji,

premièrement je tiens à vous remercier pour l'acceuil et l' hospitalité que vous m'avez offert. Après quelques heures je commencais déjà à me sentir a mon aise. Je pouvais participer à tous les activités. L'atmosphère etait tres aimaible et ouverte
Kanshoji me semble un monastère avec le bon esprit. Tout le monde est gentille et de bonne volontè.
J'ai expérimenté l'effect d'un séjour si court après mon départ durant mon voyage à vélo.
Je suis heureux et plein de confiance que notre fils Wouter sera inugauré en mois de juillet. Il y a une bonne chance que nous serons présents,
cordialement,
merci!

Paul Coolen, père de Wouter

Dit leek mij even een dorpje maar is in feite een kerkhof met enkele grafhuisjes.

In deze streek van Frankrijk wordt bitter weinig gefietst. Daarom viel me dit zo op.

Dit moet wel een prijs kunnen halen van de lelijkste apotheek.

What's on a cows mind? Hoe die toch onbewogen zonder de minste spanning stil kunnen blijven staan!

Een beeld uit Périgueux

Na 85 km dacht ik een slaapplaats te vinden in Vergt maar alles viel tegen: 1 hotel was overgelaten, 1 hotel was net opgestart maar nog niet klaar, chambres d' hôtes waren allemaal gesloten, het werd stilaan donker, een hotel op 15 km was wel open maar volzet... Ik heb toen net de bus (35 km) kunnen (moeten) nemen en zit nu dus al in Bergérac.

Zenboeddhisme in Kanshoji, een dag meebeleven

2012-01-26T21:05:00.002+01:00

Ochtendritueel van Zazen:
Zazen: Zen in zithouding
7u30 ochtendsessie Zazen in de Dojo (rituele ruimte):

start: 3 x de grote gong, 6 x de trommel, 2 x belletje
2 x 30' zitten met gezicht naar de muur, rug goed recht, handen gevouwen in de schoot, liefst op een kussen in (halve) lotushouding (ik heb een bankje gevraagd want dat zit voor mij pijnloos)
tussendoor Kinhin: zeer traag en geconcentreerd stapje voor stapje voortschrijden
op het einde nog allerlei buig- en geluidsrituelen
Je gaat op een bepaalde wijze in de gewijde ruimte: linkse kant van de deur, linkse voet (blootsvoets) eerst; altijd groeten naar het "altaar" bij binnen- en buitengaan.

De plaats van de zenmeditatie en herdenkingsrituelen.

Nadien een uitgebreide rituele dienst in een andere ruimte: alles stipt volgens protocol. Ik moest goed observeren om als enige nieuweling niet te veel uit de toon te vallen.

Dan het ontbijt: ook een volledig uitgewerkt ritueel dat door iedereen nauwgezet werd uitgevoerd. Een vijftal kommetjes met aangepast ritueel bestek, omwikkeld op een bepaalde wijze door doeken. Alles werd stap voor stap ontvouwd.

Een ritueel ingewikkeld "ontbijtset"

Ditmaal bedekt met een symbolisch doekje

Een soort pap (van rijst en...) werd opgediend. Alles opnieuw volgens welbepaald patroon.
Na het nuttigen "lepelde" elke beoefenaar alles grondig leeg, kreeg warm water toegediend waarmee alles aan tafel individueel werd zuiver gemaakt. Het geheel werd dichtgevouwen en juist toegeknoopt.
Gelukkig kreeg ik gewoon een glazen kom met lepel zodat het enigszins doenbaar bleef.

Beeld van de eetruimte (middagmaal): wat losser dan het ontbijt

Na dit strikt ontbijtritueel was er een ontspannen koffie met koekje in de eetzaal.

Koffiepauze: ontspannen, in het midden Jean Pierre.

Nadien had ik een boeiend gesprek met de zenmeester Jean Pierre van deze dojo (zenboeddhistisch centrum). Zenbeoefening en vooral de toepassing ervan brengt ons dichter bij onszelf, elkaar en de werkelijkheid. Het voorkomt overdreven verstrooiing en zorgt ervoor dat we bewuster worden van elke handeling, elk moment. We maken opnieuw contact met ons diepste ik en beleven van hieruit de wereld. De gedachten, de keuzes, de opinies die dan ontstaan worden dan gedragen door het heldere zelf. Zo ontstaat ook een liefde die universeel wordt.
Nu leven vele mensen verstoord, met een wirwar van gedachten en gevoelens die eindeloos duren en enkel in slaaptoestand tot rust komen. Zazen helpt ons weer thuis te komen bij onszelf en daardoor ook in de wereld.

Buitengaanderijen en binnentuin

Inkom met fiets ;-)

Moestuin

Bouwplannen voor een nieuwe dojo: meditatieruimte

De fundamenten zijn er al

Door het verrichten van Samu (dagelijks werk) tracht je niet alleen nuttig werk te doen maar ook Zen te integreren in je dagelijks werk. Zeker zinvol. Eerst mocht ik de bibliotheek stofzuigen nadien de Dojo (rituele ruimte).

En als je dat allemaal een aantal jaren toepast wordt je een echte zenmonnik.
Voor mij dus maar een 36u want morgen vertrek ik weer met de fiets richting "Plumvillage" voor het Boeddhisme van Thich Nhat Hanh (Thailand): the Unified Buddhist Church.
info: www.plumvillage.org

Van Magnac-Laval tot Kanshoji, een zencentrum bij La Coquille

2012-01-25T23:16:00.000+01:00

Na een sober ontbijt in een chambre d'hôtes (met wel een lekker voedzaam lunchpakket) ben ik de ochtend ingefietst met druilerig weer. Heuvelachtig landschap maar zonder tegenwind (oef !). Een lange tocht (90km) voorbij Limoges met als toemaatje een vrij saaie tocht langs een route nationale die recht toe recht aan en vrij vlak oogde op de kaart maar uiteindelijk een continue opeenvolging was van heuvelruggen en beekvalleien: heel snel dalen en moeizaam stijgen, dikwijls met de fiets in de hand. Vrij zwaar! Eenmaal aangekomen in La Coquille was het wat zoeken naar het redelijk afgelegen Boeddhistisch centrum Kanshoji. Hier ga ik 2 dagen verblijven.
Dagverslag aan de hand van foto's:


Een oude dorpsbron getooid met een massief kruisbeeld.

Onderweg

Een glasraam uit een oude kerk met heel wat symboliek in verwerkt.

Uitleg via mail van mijn Heeroom:

glasraam met Maria en Jezus
beide hebben een kroon, dus koninklijke waardigheid
Jezus is koning van het heelal (wereldbol),
Maria: koningin van de hemel (scepter)
Kleur, Maria draagt een blauwe mantel (altijd),maar een rood kleed (meestal wit)
Decor: versierde boog op twee zuilen, : in een kerk vereerd

Het Zenboeddistisch klooster Kanshoji bij La Coquille. Het was al donker toen ik eindelijk aankwam. Ik werd opnieuw in een totaal andere wereld ondergedompeld na een dag solofietsen. Louise (een Canadese die hier permanent verblijft) was zo vriendelijk mij wat wegwijs te maken. Ze volgen hier een cyclus van 5 dagen waarbij mijn aankomstdag net een soort "goede dag" was (5de dag). Om 19u avondeten met uitgebreid eten (voor-, hoofd- en nagerecht, met vlees). Nadien samen opruimen en afwassen. Vanaf morgen beginnen dan 4 dagen met wat striktere leef- en werkomstandigheden, sober vegetarisch eten enz.. De sfeer was erg hartelijk en gastvrij.

Een zware gong waarvan ik de functie vermoedelijk morgen beter zal begrijpen. Alle gesprekken verlopen natuurlijk in het Frans wat in combinatie met de totaal nieuwe omstandigheden veel concentratie vergt. Ik had een goed gesprek met Jean Pierre uit la Hulpe (in het Nederlands) die mij de essentie van Zazen uitlegde in eigen woorden. Ik verwijs hiervoor ook naar het blogbericht uit Leuven met een interview (Marc).

Een grote trommel. Morgen weten we meer.


Elke avond wordt een deel van de planning van de dag erna tijdens het avondeten voorgesteld. Dit kan nog al eens variëren. Na deze 5de dag zal het morgen wat later opstarten zijn: Zazen om 7u30 i.p.v. gebruikelijk 6u30. Nadien bepaalde rituelen, ontbijt en dan laat ik mij inschakelen in een bepaald werkschema. Morgen meer nieuws !

Van Chateauroux tot Magnac-Laval: aangenaam maar lang !

2012-01-24T22:53:00.002+01:00

Van Châteauroux naar Magnac-Laval (op 50 km van Limoges)
Het weer was 's morgens wat druilerig maar werd zachter met heel af en toe een streepje zon in de namiddag.

Start in redelijk vlak landschap, nl.. het zuidelijk deel van la Sologne waar ik sinds Orléans doorfiets: een grote bosrijke regio met talloze meertjes. Maar na een 35km reed ik het Centraal Massief binnen wat heel erg op de Ardennen leek. Duwen dus. Geen erg, af en toe stoppen voor un grand café (niet van die Franse "prutstasjes") en een babbeltje.
Rond 16u informeren naar een slaapplaats: hier niet maar misschien ginds, gesloten! In het volgend dorpje zijn er wel kamers, niet dus. In het volgend stadje op 15 km is er wel een hotelletje. Niet dus! Even buiten dit stadje is er een goede chambre d'hôte. Ja dus, maar wel bovenop een heuvel na een steile helling. Na 100 km dus eindelijk in een kamer bij vriendelijke mensen, been op een stapel kussens (wat oedeem), rustig mijn gekocht fruit en nougat eten en dan mails beantwoorden en blog bijwerken, oef!

Morgen hoop ik in het Zenboeddhistisch centrum Kanshoji te geraken (kleine 90 km, iets teveel maar ja). Ik mag het bezoeken voor 2 nachten en een dag ondanks dat het geen bezoekersperiode is. Ben erg benieuwd. Een voorsmaakje: www.kanshoji.org
Vandaag dus geen specifieke spirituele of religieuze ontmoeting. Maar heb ik niet heel de tijd in Moeder Natuur vertoefd? Moeder Aarde die toch dikwijls een goddelijk of transcendent karakter wordt toegewezen. Eigenlijk was dit dan toch een spirituele dag hoewel mijn benen ditmaal niet akkoord waren.
Enkele belevenissen in beeld:

De post 's morgens vroeg: waarom? Ik was zo zwaar beladen dat ik een 4 kg boeken (die ik toch niet las) en overbodige kaarten terugstuurde naar België. Je voelt dit inderdaad.
Volgende fietsreis ga ik wel veel nauwkeuriger mijn paklijst maken. Je moet per slot van rekening alles mee de berg op en tegen de wind in duwen.
Verder ga ik toch eens nadenken over Gerard (dorpsraad) zijn idee om geen fietszak mee te nemen maar bij een vliegreis ter plaatse inpakfolie te kopen. De zak is bijzonder handig en stevig maar weegt een wel een drietal kg.

Na bijna 1000 km fietsen was een onderhoudsbeurt zeker nodig: pedalen smeren (moeten eigenlijk vervangen worden), versnellingen afstellen, voorste wiel wat in balans brengen én vooral overal waar nodig olie inspuiten. Na 11 dagen met vochtig weer is dit essentieel. Alles bolt beter nadien.
De man was erg vriendelijk, deskundig genoeg en liet zich niet betalen.

What's in a name?

Sans paroles...

Een verlaten oude (in Frankrijk is alles oud) kerk waarbij ik ongehinderd naar het doksaal kon opstijgen om van bovenuit deze foto te maken.
We beseffen soms niet hoe sterk onze streken met de kerk vervlochten zijn/waren en wat voor een enorme en prachtige monumenten er gebouwd zijn door de eeuwen heen. Kerken zijn, als je er de tijd voor neemt, inspirerende en prachtige oorden waar je (als ze open zijn) gratis binnen mag in tegenstelling met zoveel.

Je komt wel bijna geen mens tegen maar wordt toch zeer goed in de gaten gehouden !

Het centraal massief met talloze zeer stille oude dorpjes

Een dorpje waar toch wat leven in zat: winkels, fijne mensen (zelfs Engelsen) en een romantisch café. Een heel tof gesprek met een ex-manager van hotels. Hij had nu met zijn vrouw dit bijzonder café en een restaurantje.

Winkels, ja, want hier dus geen lelijk voorstedelijk baanwinkelcentrum waardoor alle kleinschalige handel uit de kernen gezogen wordt, voor ons gemak ja (kar en koffer volladen) maar zijn we er zoveel beter mee?
En zeggen dat er voor de rand van Brussel 3 (drie) verschillende vergunningsprocedures lopen voor chique megawinkelcentra met gratis parking voor koning auto. De binnenstad heeft het al zo moeilijk, verpaupert in bepaalde buurten en nu dit, 3 enkel in het Noorden van de stad. Waar in het gezond verstand? Dit even tussendoor.

Nabeschouwing:

Op de fiets (of te voet) is je blik aandachtig, zie je de schoonheid in het klein. Een auto is handig en snel maar je bent ingeblikt. Ik mis tijdens mijn tocht inderdaad honderden attracties die ik zou moeten gezien hebben wat fysiek niet mogelijk is maar heb ik door minder te kunnen soms niet meer ervaren? Ook de manier waarbij je op 2 wielen aankomt, ontvangen wordt, wegrijdt en tussentijds verwijlt voelt heel anders aan. Hautement recommandé !

Van Romorantin tot Chateauroux (Buzancais): rustig fietsweer, vrij vlak

2012-01-23T18:47:00.000+01:00

Van Romorantin tot Châteauroux (Buzançais):
zo is het juist geschreven met een "accent circonflexe" (of het kapje ^ ) en de "cédille" (ç). In de titel ging dit niet.Ik tracht inderdaad nu ik hier toch in Frankrijk rond rijd mijn Frans bij te spijkeren met een boek en 113 korte geluidsopnames, kwestie van het nuttige aan het aangename te koppelen.
Deze morgen ben ik goed vroeg vertrokken om zo een goed stuk te fietsen: geschat 85km. Met de auto (Google maps) zou dit 68km zijn langs de grote wegen.
Een rustig dagje, weinig tegenwind en geen regen. Ik had op wat zon gehoopt omwille van weerberichten maar zover zijn we nog niet. Koele temperaturen. Ok dus.

Als je hier exact na 10m stopt sta je midden op de spoorweg en word je even later overreden door een stoomtrein. Ik begin last te krijgen van de gevreesde fietsziekte...

Op zo'n rustige fietsdag heb ik al wat meer tijd om te mijmeren. Lang lang geleden toen onze kinderen Liesbet en Wouter nog peuters waren heb ik ze meermaals in het fietszitje op kleine tochten meegenomen en misschien voelde dat voor hun wel zo aan: veilig achterop bij vader op de fiets.

Wie zou in ons druk druk leven hier niet naar verlangen?

En dit is mijn GPS: een eenvoudig kompas dat mij altijd richting geeft. Wel heb in Noord Frankrijk een drietal dagen meegemaakt dat mijn kompas "het Noorden kwijt was". Ik dacht dat dit aan mijn GSM of netbook lag, mijn fiets. Het lukte niet. Hoogspanningslijnen? Metaalertsen in de ondergrond? Ik heb 2 kompassen bij en ze deden hun werk niet. Na een paar dagen was alles weer ok.
Weet iemand hoe dit komt? Je mag je suggestie mailen.

Een "huisje" onderweg: een kasteelpoort en groot landhuis op een immense eigendom.

¨
En dan ook nog een lange muur rondom. Dit zie je in België toch niet zoveel.

Onderweg denk ik wel eens aan ons fantastisch project "Stille wegen" dat we in Heusden-Zolder willen tot stand brengen: een fijnmazig netwerk van autovrije fiets- en wandelwegen voor functioneel en recreatief gebruik. De partners hierin zijn: dorpsraden, gemeente en VZW Trage wegen. Alle info via onze website (klik op het beeld). Webmaster is Fernand van het Brugske.

Een mooi beeld: oude katholieke kerk met knotwilgen (dit jaar niet gesnoeid).

Het laatste stukje van de dagtocht was behoorlijk zwaar. Ik heb dan toch maar mijn helm opgezet.

In mijn kamer zit ik nu rustig aan de blog te werken op mijn netbook dat via wifi van het hotelletje online gaat. Wifi is tegenwoordig standaard. Zoals je misschien merkt heb ik mijn been omhoog gelegd. Mijn rechteronderbeen is wat gezwollen (wat oedeem dat wat pijnlijk gespannen aanvoelt). Tijd dus om even tot rust te komen.

Vandaag dus geen spirituele of religieuze plek bezocht. Daarom 3 citaten:

Jij ben niet de schepper van je gedachten.
Je gedachten zijn de schepper van Jou.

**
Het antwoord op al je vragen
is dit moment, precies zoals het is.

**
Kijk heel diep naar je onrust,
en je zult slechts vrede vinden

Zeker waar voor mij maar de praktijk is enigszins anders...

Van Orléans naar Romorantin, een aangename fietsdag

2012-01-23T07:03:00.000+01:00

Eindelijk ! De (tegen)wind is wat gaan liggen, wel nog steeds ZW waar ik naar toe ga maar het is draaglijk. Geen regen meer en een redelijk vlak parcours. De 8O km (inclusief omwegen) waren gereden tussen 9u15 en 16u.
De rit ging dwars door de Sologne, een immens natuurgebied met kleine dorpjes en velden tussen Orléans en Romorantin. Weinig verkeer wegens kleine wegen en zondag. De wind zat dus nog steeds op kop maar was van fort naar faible gegaan. Weinig hoogteverschillen dus het ging vanzelf.

Als ik hier voorbij rijd ben ik weer in Heusden op een zondagmorgen: aanschuiven bij Lemmens of Schreurs voor broodjes en ontbijtkoeken. Eigenlijk willen mensen overal hetzelfde ;-) .

Het bos van Sologne. Dit is nu eens typisch voor fietsen, je hebt oog voor detail: een paar bosjes verwelkte bloemen aan een boom gebonden in the middle of nowhere. Wat is hier gebeurd? Zeker geen auto-ongeval want de weg was kaarsrecht. Een drama in het bos? Heel suggestief.

Het was dus langs deze weg, eindeloos recht, weinig auto's, goed vlak en de tegenwind die nog zwakker werd door de bomen. En verder ging de tocht...

In Frankrijk en vooral de streek van de Loire staat het vol met "grands et petits chateaux". Frankrijk (of sommigen Fransen toch) is tijdens bepaalde periodes bijzonder rijk geweest. Ze pochten met hun rijkdom door in de mooiste (en soms afgelegen gebieden) paleizen te bouwen met een enorm buitengebied.

Blijkbaar reed ik hier de beroemde Loirestreek uit. By the way: Orléans ligt aan de Loire.

Deze foto zou net zo goed aan de vijvers van Terlaemen (Zolder) kunnen genomen zijn maar hier had het ook wel iets.

Een vraag die ik tijdens de voordracht van 6 maart in de BIB zal krijgen is: "Waarom draag je geen helm?". Wel, dit is inderdaad veiliger maar mijn tempo is zo matig en mijn manier van rijden zo voorzichtig dat ik dit overbodig vind. En ja, ik weet dat je hoofdkwetsures zonder helm veel zwaarder zijn bij val.

Aan de andere kant is de afstand tussen mij en de bewoners erg klein. Ik draag heel gewone kleding, geen fluovestjes (wel knipperlichtjes op de fiets), een petje tegen de regen en afkoeling (ook een muts bij koude), een gewone trekkersbroek, pull, hemd... Enfin, geen speciale toestanden. Zelfs gewoon ondergoed.

Voor wielertoeristen raad ik de helm natuurlijk ten stelligste aan: hoge snelheid, in groep fietsen.

Noot: op de welkomstpagina stond de datum van mijn voordracht verkeerd vermeld, het is dus 6 MAART (ipv april) in de BIB 's avonds. Verder is er ook op 3 maart zaterdag 9-12 reisbabbel

Onderweg een klein oud Katholiek kerkje.

Een Franse koning Louis staat in een glasraam van deze kerk afgebeeld als "Saint". Hij is een gecanoniseerde heilige met een feestdag in augustus. Hij genoot veel moreel prestige en wilde niet in de eerste plaats territorium verovereren met soldaten. De vijand in die tijd was Engeland.
(revisie van dit bijschrift na terechte reactie van mijn Heeroom)

En dit gebeurt er als je dagen lang stevig hebt zitten duwen op je pedalen, vooral dan rechts wegens soms zere linkerknie: je pedaalrollementen kraken. Na een tijdje ging het geluid weg en bleef een licht gepiep over. Ik zal ze moeten laten vervangen.

Hier stop je toch niet voor met de auto, wel met de fiets. Iemand die het beu is dat zijn moestuintje door vogels wordt leeggevreten? Een nieuwe vorm van PET-recyclage? Daarbij nog een vogelverschrikker die de zaak in het oog houdt. Je zou als vogel voor minder gaan vliegen!

Ik zie dat ik stilaan het zuiden van Frankrijk nader: de eerste platanen! En toch nog een heel stuk te gaan. Ik merk aan de foto's en teksten dat dit een leuke dag was.

In Romorantin heb ik nog een rondrit gemaakt van 15 km omdat bijna alle hotels gesloten waren wegens januari. Nu zit ik goed, lekker gegeten, netbook online op tafel om mijn verhaal met jullie te delen. Vraag: als jullie hier en daar onjuistheden bemerken of aanvullingen willen doen, mail gerust (links op deze pagina).

Orléans: 3 kerken van groot naar klein, Katholiek, Protestants en Joods

2012-01-22T19:20:00.000+01:00

Orléans is een majestueuze stad met oude klassieke gebouwen en een uitgekiend tramsysteem (bijna af) dat de site echt aangenaam en leefbaar maakt.
Mensen zijn in deze regio zeer vriendelijk en behulpzaam. Ze groeten, schudden je hand, glimlachen vriendelijk als ze mij zien fietsen. Enfin, dit is Parijs niet meer hoewel het daar ook wel meeviel. Het hautaine is hier volledig weg.
Kerken, er is een speciale zone in Orléans waar er 3 heel dicht bij elkaar liggen. Er is een intense oecumenische samenwerking over de grenzen van de 3 kerkgemeenschappen.
Even een beeld geven van de erg opvallende aard van de gebedshuizen.

De immense Katholieke kathedraal domineert heel het stadscentrum en is zichtbaar vanuit verschillende hoofdstraten.

Orléans is oud en tegelijkertijd ook heel vernieuwend. De stad heeft bijna een interne transformatie ondergaan op mensenmaat.

Immens groot, de foto is wat onscherp omdat flitsen geen zin heeft.

"Le temple", een kerk van de gereformeerde Protestantse kerk. Duidelijk kleinschaliger dan de kathedraal. Achterin gelegen aan een pleintje waar ik even naar moest zoeken.

Het interieur vooraan de kerk. Hoe verschillend van een katholieke kerk! Een soort spreekgestoelte dat vermoedelijk niet meer gebruikt wordt. In een protestante kerk vind je geen afbeeldingen (schilderijen, beelden), enkel een kruis. Het is een erg sobere omgeving.

Ik had een gesprek met een protestantse actieve gelovige. Zij willen zich concentreren op de essentie van hun geloof zonder afgeleid te worden door beelden. Hun bijbel bevat een aantal teksten meer dan de katholieke (is dus iets dikker). Voor hun is de hostie slechts een symbool (delen van het brood). In het katholieke geloof wordt dit "het lichaam van Christus" genoemd. Zoals we weten hebben ze niet de overkoepelende structuur van de Katholieke kerk, geen paus dus.

Er liep net een culturele tentoonstelling met betrekking tot de oecumenische samenwerking: Katholiek, Protestants, Joods. Een "leesmarathon" uit de bijbel van 24u vond net plaats met om het kwartier een andere spreker. Het schijnt dat je de volledige bijbel zou kunnen voorlezen in 72u maar ik vermoed dat dit meer te maken heeft met het heilig getal 12 en dit maal 6.

De inkom met orgel, alles heel sober.

Dit heb ik echt moeten zoeken: de Joodse Synagoge achter de kathedraal. Geen gebouw te zien maar een eenvoudige poort met een Hebreeuwse tekst erboven. Het gebedshuis was niet te zien wel 2 camera's die je continu in het oog hielden.

Zeer onopvallend en klein dus. Waarom? Decimering van de Joodse bevolking tijdens WO II ? Angst voor aanslagen? Eigen aan het geloof? Tijdens mijn fietstocht door Palestina heb ik gemerkt dat synagoges nooit de omvang hebben van onze kerken.

Een erg duidend beeld, deze 3 kerken, die toch echt wensen samen te werken: oecumene

En neen, dit is geen kerk of tempel maar gewoon een foto van een oud Hotel (1903) waar alles stilte ademt en waar de tijd bleef stille staan... Zeker een aanrader: hotel de l' abeille.

Van Etampes tot Orléans: vent fort !

2012-01-21T19:19:00.001+01:00

Van Etampes tot Orléans:

Een 80km door licht heuvelachtig gebied. Geen probleem normaal gezien maar die ellendige ZW-wind was van "moderé naar fort" geëvolueerd, tot 5 beaufort en dit bijna pal op kop ! Onophoudelijk, af en toe had ik wat bescherming door een huizenrij of een bos.

Dan komt het erop aan te werken met kleine deelafstanden die goed haalbaar lijken, ademhaling tellen is ook nuttig en vooral goed bij jezelf blijven. Eigenlijk was dit een zinvolle oefening in mindfulness, bewust zijn van jezelf, je grenzen bepalen... en ja, na enkele uren lukte dit wel (moest wel). Het begon daarbij nog te fiezelen zonder echt door te regenen.

Enfin, rond 17u was ik in Orléans, goed op tijd voor het duister.

Ik zit nu in een zeer rustig oud hotelletje (zonder muziek) in de rustieke publieke ruimte te typen. Het enige geluid is het getik van een klok, af en toe de bel en wat gasten. Fijn.

Ondanks de weeromstandigheden dit mooie plekje. Beschut tegen de wind, heuvelend en autentiek. Daar doe ik het voor.

Even verderop, even mooi.

Oud Frankrijk, boordevol geschiedenis.

Een café onderweg, luide muziek, gokken op de tiercé, prendre un café. Deze vrouw zat continu voor zich uit te kijken, triestig en onbewogen. Ik was zo vrank het op beeld te zetten. Het leven zoals het is. Zou een scène kunnen zijn uit "Voyage au bout de la nuit" van Louis-Fernand Céline.

Even tussendoor onderweg een bedrijf dat gaat sluiten. De Fransen kunnen hun protest wel erg beeldend maken. Een drama dat ik in seconden voorbij rijd.

Na 8 dagen ben ik dus in Orléans geraakt. Met de auto via Brussel en Parijs is dit 516km. Door mijn omweg via Banneux en andere zijwegen schat ik de fietsafstand eerder op 700km.

Voorlopig nog geen fietsproblemen gehad: ketting 1x gesmeerd dat is alles.
Mijn lichaam doet het goed: knieën perfect dankzij de hogere zadelstand en het schakelen. Alleen wat stijfheid in mijn rechteronderbeen door de continue belasting.

Parijs, bezoek aan de Church of Scientology, fietsen tot Etampes

2012-01-20T20:51:00.004+01:00

Parijs, overnachting in de buurt van gare du Nord én van de hindoetempel (zie vorig verslag met extra toegevoegde video's). Parijs wordt stilaan wat meer een fietsstad. Natuurlijk domineert koning auto het straatbeeld (tot op de fietsstroken toe), maar toch. De huurfietsen staan overal massaal én worden veel gebruikt.
Info: www.velib.paris.fr "vélos en libre-service à Paris"

En ook al redelijk wat gereserveerde fietspaden. Als je hier op fietst ben je sneller dan een wagen.

The church of scientology in Parijs.
Ik heb me even moeten bijeenpakken om hier mijn beladen fiets tegen de muur te zetten en doodleuk simpel gekleed binnenwandelen met de vraag voor meer uitleg. Een chique interieur met heel wat boeken, folders en DVD's uitgestald om te kopen. Het gesprek met de man aan de receptie was voor mij wat beperkt.

Een vriendelijke Engelsman (getrouwd met een flemish women) sprak me spontaan aan en een boeiend gesprek volgde. Een Amerikaan Ron Hubbard is de stichter en heeft miljoenen boeken verkocht. Zijn ideologie ontwikkelde zich van een rationeel onderbouwde leermethode voor efficiënter leven door het ontdekken en verwerken van negatieve gedachten (weerstanden).
Later is de zielsdimentie er bij gekomen, een religie dus met een ziel die overleeft. Natuurlijk is dit zeer summier beschreven. Ik heb 2 DVD's meegekregen.

Alle info: www.scientology.org , kijk eens naar "Meet a scientologist". De site is zeer professioneel en gestructureerd net zoals het centrum dat ik mocht bezoeken.
Ik begin stilaan de objectieve benadering en vraagstelling onder de knie te krijgen. Het is veel fijner en leerrijker om zonder veel vooroordelen me open te stellen voor allerhande denkwijzen. De gesprekspartner vertrouwt me dan en is erg open.

Foto gemaakt door een toevallige voorbijgangster. Zij kende wel iets van kadreren! Afscheid van Parijs en nu zuidwaarts. Parijs is enorm groot en het duurt uren voor je op de buiten bent.

Probeer hier maar eens rustig te fietsen. Fransen houden wel veel rekening met mij als eenzame fietser maar het is toch wat bedreigend. Later op de dag heb ik 4 km op een smalle witte zijlijn van een route nationale gereden (een tweebaansweg met betonnen middenstrook) met voorbijrazend verkeer dat wel steeds opzij ging indien te breed (vrachtwagens).

Dit vond ik wel een leuke: een grafsteen buiten in de vloer van een 11de eeuwse kerk. Probeer het maar eens te ontcijferen: alle details staan er op en ze zal nu zeker in de hemel zijn.

Elke grotere Franse stad heeft van die spuuglelijke parkeerwinkelcentra. Is dit onze toekomst? De steden verstillen daardoor, het autoverkeer neemt toe en probeer hier maar eens met de fiets te winkelen. Enkel asfalt, niets groen, veel lawaai door de route national vlakbij. Het is wel gemakkelijk maar zou eigenlijk ruimtelijk niet mogen zijn. Het maakt de mensen zo te zien niet gelukkig. Hier heb ik mijn objectieve verslaggeving even laten schieten.

Bij schemering reed ik hier mijn laatste 5 km in lichte regen voor mijn aankomst aan het hotel.

Van Pierrefonds tot Parijs, bezoek aan een Hindoetempel.

2012-01-19T21:51:00.002+01:00

Pierrefonds, 's morgens vroeg vertrokken om 7u30, warm gekleed wat niet echt meer nodig was: een laagje kleding onderweg uitdoen om niet te gaan zweten.

Het werd een erg zware tocht van bijna 100 km in heuvelachtig gebied met continu (merde) sterke tegenwind. Enkel in de wouden en stadjes was ik enigszins afgeschermd.

De laatste 25 km langs de Parijse kanalen begon het daarbij nog te regenen en je weet regen en wind op kop is niet alles. Gelukkig was het niet te koud (geen handschoenen meer nodig).

Ik heb echt stevig moeten doorduwen om in het centrum te geraken. Hopelijk hebben de Fransen mij onderweg niet horen vloeken.

Saint Bois, een romantisch beeld in het prille ochtendlicht. Ik ben nadien door het beperkte zicht wel fout gereden met meer wat kilometers aan mijn broek.

Technisch intermezzo:

een handig en zichtbaar rood knipperlichtje: veilig, verbruikt zeer weinig energie
een grijze stevige fietszak voor vliegtuig, bus en ook TGV. Nadeel is wel dat het zwaar weegt.
2 grote fietszakken van Agu: niet volledig waterdicht maar met een overtrekhoes.

Ik rij constant naar het ZW en vanwaar komt de wind, inderdaad uit het ZW. Un vent modéré (tussen faible en fort in) maar als je die altijd op kop hebt met nog wat regen dan heb je het geweten. Nu wen je aan alles. Wat eerst onaangenaam leek wordt gewoon waardoor andere meevallers een heel goed gevoel geven. Een beetje psychologie denk ik. Korte video 360° met wind!

De "Abbaye de Chaalis": erg bekend bij degenen die naar Parijs fietsen. Het bevat de resten van een oude Cistercienzer abdij. Het was vroeger een centrum voor een groot omliggend landbouwgebied. Hier kan je een 360° beeld zien vanuit de inkom.

En jawel, dit is Parijs (net buiten het centrum) maar middenin een drukke voorstad. Dit kanaal met fietspad is dé manier om Parijs binnen te fietsen! In het begin was het nog droog maar even later...

De hindoetempel van Ganesh in hartje Parijs. Ze kennen talloze Goden die voor allerlei redenen aanbeden worden. In deze tempel was net een "dienst" bezig waarbij er vers gemaakt eten en bloemen geofferd werden aan verschillende heiligdommen.

Net zoals bij Hare Krisjna (Durbuy) mocht ik vrij rondlopen en filmen (schoenen uit). Bij Oosters religies lijken mij de diensten en rituelen wat losser en minder strikt. Bij Westerse godsdiensten is vb. filmen van een eredienst niet altijd toegestaan.

info :www.templeganesh.fr

Mystieke rituelen uit de tempel van Ganesh:

Gewijd water voor alle bezoekers, ook voor mij.

Met het gezegende water worden allerlei punten bevochtigd op een godsbeeld.

Bloemblaadjes worden langdurig aan een God geofferd met rituele gezangen.

Dienaars van de eredienst offerden bloemblaadjes, kaarslicht en vers voedsel onder het zingen van vermoedelijk sanskrietgezangen.

Rond de nek van de Goden werden kralen, kettingen met voedsel e.a. gehangen voor het afsmeken van gunsten.

Ik had nog niet echt gegeten 's avonds en had bijna zin om het vers fruit in beslag te nemen ;-) .

Van Laon tot Pierrefonds

2012-01-18T19:23:00.001+01:00

Van op de hooggelegen stad Laon (spreek uit "Lon") verder richting Parijs. Het is minder koud maar eerder kil en grijs zonder een spatje regen. Alles ok dus.

Laon torent hoog boven het landschap uit: een kathedraal uit de 13de eeuw en een 16de eeuwse citadel.

Voor de geïnteresseerde fietsreizigers. Dit is mijn standaard stuuropstelling:

een vlinderstuur met extra dikke isoleerband en brede steun voor de handen: vermindert voosheid en pijn
Een kaarthouder (redelijk groot): voldoende waterdicht, de kaart kan ik altijd bekijken, vangt natuurlijk redelijk wat wind
Een spiegeltje dat ik voor de eerste maal gebruik en na wat sleutelen en aanpassen vooral handig is langs drukke wegen om achterliggend verkeer in het oog te houden: opzij gaan indien gevaarlijk (zie je de fotograaf?)
Het stuur is natuurlijk verstelbaar op alle mogelijke manieren.
Ik heb dus geen km-teller op mijn stuur omdat dat voor mij van weinig tel is. Afstand schat ik op basis van landschap en tijd (en kaart indien mogelijk).

Diepe holle wegen en dan nog stijl omhoog.

Een Mairie (Hotel de Ville of gemeentehuis) en kerk en voor de rest niet veel te beleven. Frankrijk ademt overal geschiedenis en grootsheid tot in de kleinste dorpjes die voor de rest vrij leeg zijn.

Een wat apart kerkgebouw in tegenstelling met de klassieke torenspitsen.

Veel leegstaande schoolgebouwen. Ik zie bijna geen kinderen maar vooral oudere mensen. Ontvolking van het platteland ten voordele van de steden. Heel anders dan in Vlaanderen.

Pierrefonds wordt gedomineerd door het château. Oorspronkelijk gebouwd in de 14de eeuw maar na totaal verval werd het in 1813 voor nog geen 3000 Fr door Napoleon gekocht die er een keizerlijk verblijf van maakte. Die man had geld genoeg door al zijn veroveringen.

Dit kon ik echt niet laten. Terwijl in België de orde der apothekers "verbiedt" om een groen kruis met animaties te plaatsen (gewoon herkenbaar groen mag dus wel) flikkert en knippert het hier rustig op los. De toekomst in België?

Wat mij opvalt is dat de mentaliteit van de Fransen ten zuiden van Laon (dus richting Parijs) echt verandert. De gesprekken verlopen volgens mijn aanvoelen wat geforceerd en voornaam. Ze doen erg hun best maar er is weinig voeling. Mensen in het restaurant hier kijken elkaar zelfs niet aan terwijl mij een halve dagreis noordelijker de hand gedrukt werd door onbekenden in een café. Het tegenovergestelde dus van bv. Wallonië en delen van Noord Frankrijk waar men losser en meer relativerend is. Niet echt mijn ding hier.

Morgen hoop ik in Parijs te geraken: 90 km en veel wind tegen. Hopelijk blijft het droog. Daar ga ik weer trachten een spiritueel of religieus centrum te bezoeken. We zullen zien...

Van Givet tot Laon: koude, prachtig fietspad, Laon: getuigen Van Jehovah

2012-01-17T23:34:00.001+01:00

Givet, 8u 's morgens vetrokken in het donker, berekoud (-6°). Ondanks dubbele handschoenen en wollen kousen toch koude vingers en voeten. Een open heldere nachthemel en een continue snelheid zorgde voor de nodige afkoeling.

Een oude spoorlijn naar Marienbourg uit de 19de eeuw voor transport van grondstoffen en later ook arbeiders, vandaar dit station. Een prachtige fietspiste, heel gelijkmatig ondanks het heuvelend landschap.

Verkleumde handen! Als je goed kijk ziet je enkele koude witte vingers die enkel nog konden opgewarmd worden door blazen. Dan ging het even beter tot ik 25km verderop een café mét chauffage vond waar ik schoenen, kousen en handschoenen op legde. Later stegen de buitentemperaturen een beetje door de zon.

IJs op de weg. Rustig rechtdoor rijden en er gebeurt je niets.

Even technisch. Mijn linkerknie deed stilaan meer en meer pijn. Goed en veel schakelen is dan de boodschap. Een ander zeer belangrijk aspect is je zadel hoog genoeg zetten zodat je been bijna strekt. Ik zette mijn zadel 2 cm hoger en binnen de kortste keren ging het beter.

Verder zie je mijn kettingslot in combinatie met een AXAslot. Je kan je fiets vlot sluiten en aan een paal vastmaken: dubbele zekerheid.

Een fietszadel mag voor mij bijna een vrouwenzadel zijn: goed breed en steunend. Geen bilpijn voor mij!

Een stilteplek zoals je in Vlaanderen er niet veel meer vindt.

Laon, een mooie historische stad op een heuvel waar ik tijdens een vorige tocht Heusden-Parijs al eens was. Na 80km fietsen door de koude en zwoegend door de heuvels heb ik omwille van de te grote afstand Givy-Laon (130km) een stukje trein genomen. De plaatselijke kabelbaan naar het hoger gelegen historisch stadsgedeelte nam geen fietsen mee (sic) dus de steile berg omhoog. Vlot een hotelletje gevonden en dan naar een opgezocht adres van de Getuigen van Jehovah van Laon. Hun deur was gesloten maar na een vriendelijk klopje liet een verantwoordelijke mij onmiddellijk binnen en heette me welkom.

"Ta parole est verité", apostel Johannes. Voor hun is de bijbel letterlijk het Woord Gods. Het is geschreven door verschillende schrijvers (nieuw en oud testament) met begeleiding van de Heilige Geest. Daarom zijn alle teksten (vb. van de apostelen) steeds harmonieus en niet in tegenspraak.

In de zaal waar de foto genomen werd gaf een toegewezen persoon aan mij als enige bezoeker continu uitleg bij elke toespraak of lezing.

Het is ook een "Eindtijdbeweging" waarbij God de wereld zal zuiveren van onrechtvaardige mensen.

Het waren zeer hartelijke mensen die blij waren dat ik zoveel interesse toonde. Ik presenteerde mezelf als agnost, Katholiek opgevoed. Als ik het doel van mijn fietsreis uitlegde waren ze wat verbaasd. Al hun info is te vinden via www.watchtower.org waarbij je Nederlands kan aanklikken.

In België zouden er 25.000 getuigen zijn. Jehovah staat voor Jaweh.

Het spreekgestoelte. In tegenstelling met Hare Krishna waren ze wat bevreesd voor foto's of videointerviews. Er is al heel wat "kwaad" gepubliceerd over hun. Ik heb daarom geen aanwezigen getrokken.

Weet je waarom zij steeds zo zondags gekleed gaan? Op deze wijze willen zij eer betonen aan Jehovah.

Ochtend in het Krishnacentrum, onderweg, Chevetogne abdij, Givet frankrijk

2012-01-16T20:00:00.000+01:00

Hare Krishna ochtendsessie en ontbijt
7u15: kirtan, dansen en zingen ter ere van Krishna, allemaal vaste bewoners of regelmatige bezoekers. Ze zijn werkelijk enthousiast en vinden in Krishna hun zingeving: de eeuwige reïncarnatie met voor elk leven opgebouwd karma dat een volgende levensvorm bepaald. Ontelbare keren tot deze cirkel doorbroken wordt en bevrijding van het stoffelijke volgt waarna vereniging met het hoogste (Krishna of Shiva).

Dansende vrouwen. Het valt me op dat zij veel eleganter gekleed zijn en vrijer dansen dan de mannen of zouden ze gewoonweg meer plaats hebben ;-) ? De vrouwen zijn in de minderheid en bezetten de linkse ruimte van de tempel. De mannen zijn een grotere groep en staan rechts.

Enthousiast zingen en dansen. Ik vroeg of ik mocht filmen, geen probleem!

Een zeer helder en boeiend interview (Nederlands) door Jo over Krishna en Krishna-bewustzijn:

Mijn gangenoot Frank leende mij zijn laptop uit. We maakten kennis en hij ook vertelt voor de camera vanuit zijn persoonlijke beleving wat Krisha en Krishnabewustzijn voor hem betekenen: bekijk en beluister zijn betoog

Na de ochtendsessie een gevarieerd lekker vegetarisch ontbijt. Krishna-adepten hebben respect voor alle levende wezens: geen dieren of vissen eten dus. Traditioneel wordt op de grond gegeten deels zelfs met de vingers voor meer voeling met voedsel. Mijn "disgenoot" was Paul die mij uitgebreid uitleg gaf over heel het centrum en de geest ervan.
Een deel van het ontbijt was vooraf geofferd aan Krishna en wordt nadien bij het ontbijt gevoegd: gezegend voedsel dus.

Af en toe te voet duwen want in de Ardennen fietsen kan zwaar zijn voor de benen zeker met een beladen fiets. Als je alleen reist moet je alle materiaal zelf dragen: boeken, kaarten, fietsmateriaal, netbook...

Onderweg het klooster van Chevetogne
Een gesprek met een monnik: een Benedictijns klooster met 2 kerken: een met een Byzantijnse liturgie en een andere met de Latijnse. Beide horen bij de Katholieke kerk. Nochtans oogt de Byzantijnse kerk oosters orthodox.
Zij willen hiermee de eenheid binnen de katholieke kerk benadrukken en radicaal op zoek gaan naar God in een volgehouden gebed.
Ik vroeg de monnik of hij historicus was door zijn uitgebreide kennis, quod non. Hij sprak zeer belezen en erudiet met een erg ingetogen houding. Wat een verschillende werelden !
De Byzantijnse kerk:

De "Latijnse" kerk

Ditmaal geen overnachting in dit klooster (hoewel dit goed mogelijk was) want het was nog vroeg in de namiddag. Dan maar doortrappen (veel hoogteverschil!) tot Givet in Frankrijk. Regelmatig houd ik mij wat in en stap met de fiets in de hand want mijn linker knie geeft signalen van belasting. Dit gaat wel over.

Nawoord:

Het valt mij op hoeveel verschil er is in de zienswijzen tussen de centra die ik tot nu toe bezocht heb. We weten dit wel maar het is enigszins onwezenlijk als je van de ene visie naar de andere fietst. Ieder is erg overtuigd en toegewijd. Niemand beweerde tot nu toe uitdrukkelijk dat zijn geloof boven dat van de andere stond.
Toch hoor je soms tussen de regels dat er eigenlijk maar één waarheid is.
Benieuwd wat er de volgende 14 dagen nog op mijn weg komt.

Van het Mariabedevaartsoord Banneux naar Hare Krishna in Durbuy

2012-01-15T18:41:00.001+01:00

Een wereld van verschil !
Banneux, orde van Saint Jean:
Banneux, de verering van de verschijning van Maria, de kloosterorde van Saint Jean met psalmen, gebeden en een stilteontbijt. Een "religieus park" in het centrum met de verschijningskapel en tal van te bezoeken plaatsen. Het is hier zeer kalm gezien de periode van het jaar maar in betere tijden zal het enorm druk zijn én toeristisch.

Mijn mooi gastenverblijf bij de orde van Saint Jean, 's morgens buiten ijzig koud.

Een erg openhartig interview met een zuster van de orde: wat betekent geloof voor jou? Klik op de foto voor de video !

De verschijningskapel voor Maria

Danktegels wegens genezingen e.a., wanden vol.

De ingang van de religieuze zone met de nodige toeristische elementen.

Een immense parking, nu bijna leeg maar klaar voor overrompelende dagen.

Maria in de kloosterorde, een heel warme sfeer maar toch zullen mijn handschoenen (dubbele laag) mij door de koude helpen.

Onderweg zeer koud maar prachtig winterweer. Wallonië heeft zijn RAvel, lange afstandsfietswegen. Niet altijd volledig afgewerkt maar sommige stukken zijn prachtig !

Durbuy, Hare Krishna
En dan plots uit het niets een oud kasteel dat omvormd werd tot een centrum voor de Benelux van Hare Krishna. Hoog op een heuvel gelegen met gemeenschappelijke ruimtes voor shanti (zingen), studie van de Veda's en dans. Daarnaast ook een mooi gastenhuis waar ik een kamer huur. Een vegetarisch restaurant, kunstatelier en een groot park.

De sfeer is hier enorm ongedwongen. Niets moet. "Alles mag" zou ik niet zeggen want het hele centrum draait goed en ziet er behoorlijk uit. De kamers zijn net en het eten uitstekend.

De samenkomsten zijn ook erg spontaan en los, een komen en gaan. Iedereen zingt en speelt muziek op zijn eigenste wijze als het maar in het teken is van Krishna of Vishnu (2 namen van de "allerhoogste"). De bewoners zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Het is hier veilig.

Via hun restaurant, shop, kamerverhuur en rondleidingen proberen ze in hun financiële noden te voorzien.
Mijn ganggenoot Frank (heeft een ook gewijde naam) was zo vriendelijk zijn laptop aan mij uit te lenen, waarvoor dank. Ik heb een netbook maar de wifi functioneert niet goed.

2 belangrijke boeken: rechts de Bhagavad Gita, een uitgebreid epos met diep religieuze betekenis.

Een soort altaar voor Vishnu. Elke dag wordt de hele scène anders gekleed en opgemaakt wat een immens werk is maar een spirituele betekenis heeft. 6 x per dag wordt er geofferd.

Een heerlijke vegetarische maaltijd in het restaurant

Onze gids (afkomstig uit Maastricht) die hier al van in 1984 verblijft ! Er zijn veel permanente residenten. Zij huren of kopen een kamer of appartementje. Als ze eigenaar zijn gaat na hun dood alles weer naar het centrum.
Iedereen wijdt zich volledig aan het centrum maar vooral aan Krishna en krijgen gratis kost en inwoon. Het hele centrum draait dus op vrijwilligers.

Van Heusden naar Banneux

2012-01-14T21:14:00.001+01:00

's Morgens vroeg vertrek, zwaar beladen maar gelukkig is de fiets stevig. Hij rijdt perfect dankzij een zeer grondige onderhoudsbeurt door onze fietsenmaker Johan. Even passeren bij Julien (voorzitter Dorpsraad Heusden) voor foto's en afscheid:

Zo, op naar Hasselt: het heilige paterke in de Minderbroederstraat. Zijn kloosternaam was Valentinus en zijn officiële naam was Paquay. Nu wordt opeens alles helder voor mij. Berkenbos: de Valentinusparochie, Pastoor Paquaylaan, Minderboerbroedersstraat... Broeder Valentinus heeft blijkbaar een diepe indruk nagelaten.

Graf van het Heilig Paterke

Zuid Limburg, "Overal waar je komt langs Vlaamse wegen, kom je... Sint Rochus tegen". Een erg mooi beeld in een verlaten agrarisch landschap. Als fietser kan je dit niet laten:

Onderweg via Eigenbilzen: de kapelanij van mijn Heeroom waar ik met mijn lievelingsneef Leo al eens op vakantie mocht gaan. Hij woonde hier gelukkig samen met zijn moeder (mijn grootmoeder: Maria van Mopertingen). Voor een kind een indrukwekkend huis met telkens de zware gong van de torenklokken vlakbij. Ik heb er goede herinneringen aan.

Nog even rustig langs de Maas dwars door Luik, bijna geen hoogteverschil. Ik dacht "nog even naar Banneux fietsen" maar dit viel zwaar tegen. Banneux ligt blijkbaar op meer dan 300m ! De hellingen waren daarbij erg stijl voor mijn benen en zwaarbeladen fiets. Ik heb enkele km gewandeld.
Rond 18u eindelijk boven, het was donker geworden.

Even rondfietsen langs de heilige plaatsen waarbij ik aan de praat geraakte met een zuster in traditionele kledij van de orde van Saint Jean. Ze begeleide me naar het klooster van de broeders die mijn verhaal aanhoorden (fietsen, soort pelgrimage...) en me een kamer aanboden. Voorzienigheid?

Morgen ontbijt in het klooster, dan een korte kennismaking met de plaatsen waar Maria zou verschenen zijn. Een immense parking geeft een indruk van de drukte die hier soms heerst. Nu is het hier zeer rustig, bijna verlaten. Gelukkig. De toeristische kermis heeft nu geen kans en houdt de deuren dicht.

Een Zazen avond in Leuven

2012-01-13T11:35:00.000+01:00

Zen Dojo Leuven: enkele dagen voor de start van de fietstocht, een zazenavond met bepaalde rituelen, 2x een half uur rechtop zitten op een kussen met je gezicht gericht naar de muur, tussendoor loopmeditatie (kinhin). Even napraten met Marc, de spirituele (bege)leider van dit centrum. een erg warme hartelijke ontmoeting met uitleg over de essentie van zazen. (klik hierop voor het interview). Alle info vind je via www.zendojoleuven.be

2012-01-08T16:20:00.000+01:00

Op de fiets door Wallonië en Frankrijk, van Heusden naar Lourdes, van Boeddha tot Maria. Een zoektocht naar alle vormen van geloof en dit elke dag met mijn stalen ros... Vertrek vrijdagmorgen 12 januari. Mijn eerste bestemming is...